Naam Jasmijn Arrow
Alle Kinderen

Jasmijn zit vol met vragen

Met negen maanden kwam Jasmijn bij Esther terecht. In eerste instantie ter observatie. Ze was toen net een slappe pop en kon alleen maar liggen en lachen maar Esther werd zo door haar gegrepen dat ze Jasmijn niet los wilde laten.

“Het is zo bijzonder om met Jasmijn op stap te zijn, met haar zie je de wereld gewoon anders.” - Pleegmoeder Esther

Inmiddels is Jasmijn een levendig meisje dat op volle toeren de wereld ontdekt. In de supermarkt pakt ze alles uit de schappen om te vragen wat het is. En in de stad blijft ze stilstaan bij iedere plattegrond en vraagt ze om uitleg.

“Jasmijn voelt geen pijn. Als kind is ze weleens tegen de kachel aan gaan staan zonder een kick te geven.” - Pleegmoeder Esther

Jasmijn blijft een stuiterbal met een enorme aantrekkingskracht tot de suikerpot. Met grote gulzigheid werkt ze warme chocolademelk met slagroom én een stuk appeltaart naar binnen. Ze gaat door ondanks de misselijkheid en als ze klaar is zoekt ze als een bezetene naar meer.

Ik ben kampioen in:

“zwemmen, onderwater zijn vind ik leuk. En ik ben goed in mama opeten.”

Woont samen met:

“mijn pleegmoeder Esther en mijn pleegbroertje Damian. In het weekend komt Jordi ook bij ons wonen.”

Mijn beste vriend is:

“Tommy, de echte kat of mijn knuffel Poes.”

Mag me altijd wakker maken:

"om naar het Dolfinarium te gaan en naar de dolfijnen te kijken hoe ze visjes eten."

Als ik later
groot ben

“Wil ik dokter worden en alle mensen beter maken.”

Moet altijd hard lachen:

“als de babybokjes in de lucht springen.”

Wervelwind

Jasmijn trekt haar pleegmoeder Esther aan haar jas. “Mama, kom nou! Opschieten.” Compleet in extase rent ze door de smalle gangetjes van de Hortus Botanicus. Het is tropisch vochtig en groene bladeren reiken tot aan het dak. Met haar hoofd in haar nek zoekt Jasmijn naar dieren. “We zijn in de jungle!” roept ze verrukt. “Kom, snel!” Alle prikkels roepen. “We hebben toch helemaal geen haast,” zegt Esther rustig. Maar Jasmijn hangt alweer over de reling en speurt het wateroppervlak af. “Ik zie helemaal geen dieren?” Ze kijkt teleurgesteld. “Mama, waarom zijn er geen dieren?” “Kijk eens goed.” Esther wijst naar een boomstronk midden in het water. “Daar ligt een schildpad.” Jasmijn ziet de schildpad niet. “Maar waar is hij dan? Waar is hij dan?” Esther wijst nog een keer. “Precies bij de rand van het wa..” “Beetje saai.” Jasmijn is al vertrokken. Ze ziet en hoort alles tegelijk. Stopt haar vingers in de aarde, aait de bladeren van de bloemen, hoort de mensen praten en de verwarmingsbuizen tikken. “Waar zijn nu de vlinders?” gilt ze achterom.

>
<

Met grote passen beent Jasmijn de kas uit de tuin in. Opeens staat ze stil. “Kijk mama een poesje.” Jasmijn valt voorover met haar knieën op de grond. De poes haalt uit. Jasmijn lacht terwijl de kat zijn klauwen in haar hand zet. Ze duwt de poes omver. De kat probeert weg te komen maar Jasmijn grijpt haar harder vast. Ze stoort zich niet aan de scherpe nagels die steeds dieper in haar vlees boren. “Hij heeft geen staart,” roept ze lachend. De poes valt opnieuw aan. Druppels bloed rollen over Jasmijn haar hand. Maar ze geeft niet op, ze blijft lachen. “We gaan naar de vlinders,” zegt Esther. Jasmijns ogen sperren wijd open: de vlinders! Opgewekt komt ze overeind en rukt aan Esthers hand.

In de kas met vlinders kijkt Jasmijn haar ogen uit. Een oranje gevleugelde vlinder gaat bijna op haar hand zitten, vlinders met zebrastrepen dartelen om haar hoofd. Als een wervelwind rent ze rond, draait pirouetjes. “Dit is mijn geluksdag!” zegt ze swingend. Ze fladdert langs andere kinderen van haar leeftijd die geduldig naar hun juffrouw luisteren. Nieuwsgierig kijkt ze naar een schaaltje met fruit. “Dat is zodat de vlinders kunnen eten,” legt Esther uit. Plechtig houdt Jasmijn het schaaltje in haar hand. “Ik ben een bloem,” zegt ze ernstig en wacht tot de vlinders dichterbij komen. “Hallo vlinder,” Jasmijn beweegt niet. “Ik ben Jasmijn. Wie ben jij?” De schoolklas verlaat de kas. “Eindelijk rust,” verzucht Jasmijn zachtjes. “Fijn voor de vlinders dat het nu eindelijk rustig is.”

Amsterdam, 2016

Word vriend van het FAS2025 project

En volg deze kinderen op weg naar volwassenheid

Steun het project!